Awans uzyskał 4 października 1831.
Po zwolnieniu z internowania, 1 stycznia 1832 wyruszył do Francji, gdzie przybył w lutym. Początkowo władze francuskie umieściły go w Besançon. 19 marca przystąpił do Rady Wojskowej Towarzystwa Zjednoczenia w Besançon. 23 listopada poparł Adama Czartoryskiego.
7 kwietnia 1833 wziął udział w wyprawie frankfurckiej i przeszedł do Szwajcarii. Następnie uczestniczył w wyprawie sabaudzkiej i dowodził 2 kompanią. Przedostał się znów do Francji. W Lyonie przystąpił do powstania, gdzie nawiązał współpracę z Giuseppe Mazzinim Przystąpił do Młodej Europy. Na łamach "Nowej Polski" opisał wyprawę sabaudzką.
12 maja 1834 w Bernie był jednym ze współzałożycieli Młodej Polski. 16 sierpnia potępił Adama Czartoryskiego. W sierpniu 1836 w Zurychu starał się o pozwolenie na zamieszkanie w Paryżu. Jednak nie uzyskał go, ponieważ władze francuskie uznały go za "niebezpiecznego demagoga" i przywódcę wyprawy sabaudzkiej. W 1837 wraz z Młodą Polską przystąpił do Zjednoczenia Emigracji Polskiej.
W tym samym roku przeniósł się do Brukseli (stolicy Belgii), gdzie wydawał pisma: "Polacy na Tułactwie" i "Sprawy Emigracji Polskiej". Redagował też "Orła Białego". 25 stycznia 1839 wstąpił do armii belgijskiej. Służył jako kapitan 2 klasy w 8 pułku piechoty liniowej. 28 kwietnia 1842 wziął dymisję.