wkrótce choroba pojawiła się także na południu Rumunii, jednak została opanowana.

Działalność organizacji uległa znacznemu rozszerzeniu podczas I wojny światowej. Wówczas kobiety reprezentujące różne środowiska społeczne angażowały się w pracę w punktach żywieniowych i szpitalach; w działaniach pomocowych uczestniczyła m.in. królowa Maria Koburg. Opiece CRR podlegali nie tylko żołnierze, lecz także ludność cywilna dotknięta epidemią tyfusu, który rozprzestrzenił się na początku 1917 roku. Sytuację komplikowała częściowa okupacja Rumunii przez państwa centralne, w wyniku której część infrastruktury medycznej i zapasów została przejęta przez okupanta. Mimo to organizacja kontynuowała działalność, obejmując opieką około 7 tysięcy pacjentów w okupowanym Bukareszcie. Łącznie podczas wojny udzielono pomocy medycznej ponad 150 tysiącom rannych. W 1919 roku organizacja przystąpiła do Ligi Stowarzyszeń Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca.

Po I wojnie światowej organizacja angażowała się w pomoc powracającym do kraju jeńcom wojennym oraz w zwalczanie cholery, gruźlicy i malarii;