Po zakończeniu wojny, w stopniu rotmistrza (niem. Rittmeister), został przeniesiony do służby w kawalerii z przydziałem do pułku Garde du Corps. W 1849 roku otrzymał awans na majora i stanął na czele 3. Eskadronu Pułku Huzarów Gwardii. Wraz z tą jednostką został skierowany do tłumienia powstania w Wielkim Księstwie Badenii, podczas którego został ranny w potyczce pod Wiesenthal. W 1851 roku, pozostając dowódcą 3. Eskadronu, objął równocześnie stanowisko pierwszego dowódcy 2 batalionu 3 Pułku Landwehry Gwardii. Po awansie na pułkownika (niem. Oberst) w 1852 roku otrzymał dowództwo nad Pułkiem Dragonów Gwardii. Piastował je prawie dwa lata, a następnie stanął na czele 1 Brygady Kawalerii Gwardii, co wiązało się z awansem na generała majora (niem. Generalmajor).
W 1856 roku promowany na generała porucznika (niem. Generalleutnant). Rok później został dowódcą 1 Dywizji Gwardii. Po kilku miesiącach przeniesiony na identyczne stanowisko w 2 Dywizji Gwardii. W 1859 roku objął dowództwo nad 3 Dywizją. Jednak już w następnym roku został generałem-głównodowodzącym III Korpusem Armijnym. Po wybuchu wojny duńskiej, będąc już generałem kawalerii (niem. General der Kavallerie), mianowany naczelnym dowódcą pruskiego korpusu interwencyjnego w Szlezwiku-Holsztynie.