Krytyka pojęcia Kultura strategiczna spotyka się z trzema głównymi liniami krytyki. Pierwsza dotyczy esencjalizmu: przypisywania państwom trwałych, monolitycznych cech strategicznych, podczas gdy wewnątrz każdego społeczeństwa współistnieje wiele tradycji (jak wykazał Johnston na przykładzie Chin). Druga dotyczy przyczynowości: jeśli kultura strategiczna jest zdefiniowana szeroko, każde zachowanie można retrospektywnie przypisać kulturze, co czyni pojęcie niefalsyfikowalnym. Trzecia dotyczy relacji z interesami materialnymi: realiści argumentują, że wobec realnego zagrożenia kultura strategiczna ustępuje racjonalnej kalkulacji interesów.
Przypisy
Kategoria:Bezpieczeństwo narodowe Kategoria:Stosunki międzynarodowe