W listopadzie 1918 wziął udział w rozbrajaniu Niemców, a następnie wstąpił do 29 pułku piechoty. 19 czerwca w Brzeżanach został ranny. Od 22 sierpnia 1919 do 31 stycznia 1920 był uczniem 18. klasy „Obrońców Lwowa” Szkoły Podchorążych w Warszawie. Po ukończeniu szkoły został wcielony do batalionu zapasowego kowieńskiego pułku strzelców, późniejszego 77 pułku piechoty. 29 maja 1920 został mianowany z dniem 1 maja 1920 podporucznikiem w piechocie i 91. lokatą.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 77 pułku piechoty w Lidzie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 901. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Do 1924 był przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie na stanowisko dowódcy kompanii sztabowej, po czym wrócił do macierzystego pułku. W marcu 1927 został przeniesiony do 6 pułku piechoty Legionów w Wilnie. 2 kwietnia 1929 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1929 stopień kapitana w korpusie oficerów piechoty i 1. lokatą. W kwietniu 1934 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. Pełnił służbę w batalionie KOP „Dederkały” na stanowisku dowódcy 3 kompanii granicznejWykaz zmian stanu oficerów batalionu granicznego KOP „Dederkały” w latach 1928–1934, Archiwum Straży Granicznej, sygn. 184/102..