Po zakończeniu działań wojennych kontynuował służbę w pułku. Z dniem 25 października 1921 został formalnie zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 86 pułku piechoty. Faktycznie jako oficer rezerwy został zatrzymany w służbie czynnej i pełnił ją w 3 pułku szwoleżerów w Suwałkach. Ukończył kurs dowódców szwadronów i kurs instruktorów jazdy. W latach 1923–1926 był przydzielony do Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu na stanowisko instruktora jazdy. W międzyczasie (8 stycznia 1924) został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 628. lokatą w korpusie oficerów rezerw jazdy, a później przemianowany na oficera zawodowego. 1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień rotmistrza z dniem 15 sierpnia 1924 i 69. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W 1926 wrócił do macierzystego pułku w Suwałkach. W marcu 1931 został przeniesiony do Departamentu Kawalerii Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko referenta. W czerwcu 1933 został przeniesiony do 5 pułku ułanów w Ostrołęce na stanowisko pełniącego obowiązki dowódcy szwadronu zapasowego. 4 lutego 1934 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1934 stopień majora w korpusie oficerów kawalerii i 4. lokatą. W marcu 1939 pełnił służbę w 6 Pułk Strzelców Konnych w Żółkwi na stanowisku II zastępcy dowódcy pułku (kwatermistrza).