W 1896 roku Sükûtî został aresztowany przez władze osmańskie za działalność antyrządową i zesłany na Rodos na pięć lat. Zdołał jednak uciec z wyspy, udając się najpierw do Egiptu, a następnie do Paryża i Genewy. Na emigracji kontynuował działalność w Komitecie Jedności i Postępu jako skarbnik, równocześnie angażując się w publicystykę. Z jego inicjatywy 1 grudnia 1897 roku ukazał się pierwszy numer czasopisma Osmanlı, a publikowane na jego łamach artykuły dotyczyły kwestii politycznych i społecznych, w tym m.in. sytuacji muzułmanów zamieszkujących Imperium Rosyjskie. W 1899 roku, w wyniku porozumienia z władzami osmańskimi, został mianowany lekarzem przy ambasadzie w Rzymie. Rok później formalnie zrzekł się praw do Osmanlı. Ostatni okres życia spędził w San Remo, dokąd udał się ze względu na pogarszający się stan zdrowia; zmarł 9 lutego 1902 roku na gruźlicę.

Sprzeciwiał się separatyzmowi i opowiadał się za jednością narodów zamieszkujących Imperium Osmańskie. Uważał, że działalność ruchów separatystycznych mogłaby doprowadzić do ingerencji obcych