Z. Gnat-Wieteska, Gwardie Honorowe gwardia królewsko-polska i oddziały przyboczne w latach 1806–1831, Warszawa 2002, s. 92. . Podczas powstania był dowódcą 4. baterii artylerii konnejB. Gembarzewski, Rodowody pułków polskich i oddziałow równorzędnych od r. 1717 do r. 1831, Warszawa 1925, s. 92; R.Łoś, Artyleria Królestwa Polskiego 1815–1830, Warszawa 1969, s. 249. . 5 października 1831 wraz z generałem Maciejem Rybińskim wkroczył na teren Prus. Został internowany przez Prusaków. Po zwolnieniu z internowania udał się na emigrację.
W maju 1832 przybył do Francji. Początkowo władze francuskie umieściły go w zakładach w Salins i Besançon. Prosił o możliwość odbycia studiów w Tuluzie (2 kwietnia 1833). Został jednak wysłany w czerwcu 1833 do Nevers, a stamtąd do Bordeaux. Następnie zamieszkał w Confolens. We wrześniu 1848 przeniósł się do Poitiers. I w tej miejscowości zmarł 29 listopada 1853.
13 lutego 1832 został skazany zaocznie na karę śmierci za udział w powstaniu przez Najwyższy Sąd Kryminalny. Jednak car 16 września 1834 zmienił ten wyrok na wieczną banicję. W 1834 majątek Jana Łabanowskiego uległ konfiskacie.
Odznaczenia 16 marca 1831 – krzyż złoty nr 886 15 września 1831 – krzyż kawalerski nr 2646
Przypisy