Samo zjawisko balansowania między mocarstwami jest znacznie starsze niż termin. W historii europejskiej klasycznym przykładem była polityka Rzeczypospolitej Obojga Narodów w XV i XVI wieku, balansującej między Cesarstwem, Turcją i Moskwą. W XX wieku doktryna niezaangażowania (hindi panchsheel), sformułowana przez Jawaharlala Nehru w 1954 roku, stanowiła indyjski wariant wielowektorowości w warunkach zimnej wojny.
Zasady Polityka wielowektorowa opiera się na kilku założeniach:
Pragmatyzm ponad ideologię. Relacje międzynarodowe oceniane są pod kątem konkretnych korzyści (bezpieczeństwo, handel, technologia), a nie przynależności ideologicznej partnera.
Dywersyfikacja zależności. Państwo unika sytuacji, w której jeden partner kontroluje kluczowe obszary (energetyka, obronność, handel). Im więcej wektorów, tym mniejsze ryzyko szantażu ze strony jednego z nich. Dywersyfikacja niesie jednak koszty ekonomiczne: balansowanie między zwaśnionymi blokami handlowymi może oznaczać utratę preferencyjnego dostępu do poszczególnych rynków, konieczność utrzymywania równoległych standardów technologicznych lub ryzyko wtórnych sankcji.