Po powrocie do Moskwy pracowała w wytwórni Mosfilm.

Po II wojnie światowej, w 1945 roku, powróciła na Węgry samolotem wojskowym, którym podróżowali także powracający z Rosji dziennikarz i pisarz Andor Gábor oraz dramatopisarz Gyula Háy. Jej pierwszym zajęciem było przetłumaczenie kilku numerów Magyar Közlöny. Wkrótce otrzymała skierowanie do pracy w państwowych strukturach kinematografii. W latach 1945–1958 pracowała przy produkcji kronik filmowych Mafirt Krónika, a następnie w wytwórni Mafilm.

W 1950 roku podjęła się utworzenia wydziału kinematografii w Wyższej Szkole Teatru i Filmu w Budapeszcie (węg. Színház- és Filmművészeti Főiskola), gdzie kształciła kolejne pokolenia operatorów. Do jej studentów należeli późniejsi twórcy filmowi, m.in. Vilmos Zsigmond, Sándor Sára, István Gaál oraz . W 1952 roku należała do ekipy relacjonującej udział Węgier w Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Helsinkach. Wraz z operatorem filmowym Jánosem Macskássym i reżyserem Istvánem Tímárem udokumentowała zdobycie piętnastu z szesnastu złotych medali wywalczonych przez węgierskich zawodników.