1 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego, a cztery dni później wyjechał do Dęblina na kurs oficerski. 10 i 11 listopada 1918 wziął czynny udział w rozbrajaniu niemieckiej załogi Twierdzy Dęblin oraz załóg na linii kolejowej Dęblin-Warszawa. 8 grudnia 1918 został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej z zatwierdzeniem posiadanego stopnia kapitana ze starszeństwem od dnia 7 listopada 1918 i przydzielony do Szkoły Oficerskiej w DęblinieDz. Rozk. Wojsk. Nr 12 z 19 grudnia 1918, poz. 326.Dz. Rozk. Wojsk. Nr 13 z 23 grudnia 1918, poz. 384.. W tym samym miesiącu wyjechał z Warszawy na front ukraiński jako dowódca kompanii I warszawskiego batalionu ochotniczego oddziału odsieczy Lwowa. 24 kwietnia 1919, po ukończeniu kursu oficerskiego, został przydzielony do I batalionu 19 pułku piechotyDz. Rozk. Wojsk. Nr 49 z 6 maja 1919 roku, poz. 1564.. Wyróżnił się 22 maja 1919 dowodząc II batalionem 19 pp w walce o wsie Łopuszna i Olchowiec oraz miasto Bóbrka, a następnie (1 czerwca 1919) w walce pod wsią Płotycza. 17 marca 1920 w wypadzie na Wołkowińce zdobył „wielkie trofea” i pociąg pancerny „Groza”. 1 kwietnia 1920 w kolejnym wypadzie na Wołkowińce i stację kolejową Komarowce został ciężko ranny w pierś. Z pola walki wyniósł go plutonowy Jan Głowa z szeregowcem Edwardem Górakiem.