W materiałach projektowych dotyczących mobilności regionalnej wskazywano również, że poprawę może przynosić integrowany z regularnym transportem publicznym. W nowszych badaniach systemy dowozowe pierwszej i ostatniej mili analizowano także jako rozwiązanie problemu dojazdu z obszarów podmiejskich i wiejskich do głównych węzłów transportowych, w tym stacji kolejowych, gdzie tradycyjny transport publiczny bywa mniej efektywny z powodu rozproszonej zabudowy.
W ujęciu podróży transportem zbiorowym pierwsza i ostatnia mila jest analizowana jako element podróży „od drzwi do drzwi”; etap ten bywa najwolniejszą, względnie niebezpieczną i wymagającą relatywnie największego wysiłku częścią podróży, a wzrost odległości dojścia do przystanku może zmniejszać liczbę osób korzystających z transportu zbiorowego. Podkreśla się przy tym, że na jakość pierwszej i ostatniej mili wpływa nie tylko sama odległość do przystanku, ale także jakość dojścia pieszego, w tym ciągłość chodników, bezpieczeństwo i wygoda marszu;