Do Prus wrócił w 1854 roku i został wówczas awansowany na kapitana (niem. Hauptmann). Będąc nadal przydzielonym do Wielkiego Sztabu Generalnego oddelegowany w 1855 roku do służby przy wojskowym gubernatorstwie Prowincji Reńskiej i Westfalii. Trzy lata później otrzymał stopień majora i objął dowództwo nad batalionem w 25. Pułku Piechoty. Niecały rok później został osobistym adiutantem księcia-regenta Wilhelma. Po koronacji Wilhelma na króla Prus w 1861 roku został adiutantem skrzydłowym nowego władcy oraz awansował na podpułkownika (niem. Oberstleutnant). W 1862 roku otrzymał stanowisko wykładowcy w Akademii Wojennej w Berlinie, ale już niecały rok później został członkiem międzynarodowej komisji wojskowej w Księstwie Serbii. Na czas wojny duńskiej powrócił do służby liniowej i wziął udział w bitwie pod Dybbøl. Wraz z awansem na pułkownika (niem. Oberst) w 1865 roku objął dowództwo nad 4. Pułkiem Grenadierów Gwardii. Na jego czele walczył w wojnie prusko-austriackiej, między innymi pod Trutnovem i Sadową.