w grudniu 1948 dołączył do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od października 1944 do marca 1945 p.o. naczelnika Wydziału Elektrotechnicznego w Resorcie Komunikacji PKWN/Ministerstwie Komunikacji Rady Ministrów. Następnie przybył wraz z jedną z grup operacyjnych na teren województwa krakowskiego, objął stanowisko wicedyrektora Dyrekcji Okręgowej Kolei Państowywch w Krakowie (1945–1949). Był oskarżany o nadużycia finansowe przy pełnieniu tej funkcji. Od 1949 naczelny dyrektor ekonomiczny w Generalnej Dyrekcji Kolei Państwowych.
Od kwietnia 1951 do lipca 1952 dyrektor generalny (lub dyrektor generalny Zespołu I), następnie od sierpnia 1952 do lutego 1953 podsekretarz stanu w Ministerstwie Kolei. W 1953 został p.o. dyrektora Instytutu Naukowo-Badawczego Kolejnictwa. W latach 50. wykładał też w Katedrze i Zakładzie Eksploatacji Kolei Wydziału Komunikacji Politechniki Warszawskiej. Został członkiem Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Komunikacji oraz redaktorem naczelnym pisma „Przegląd Kolejowy”. Uzyskał także stopień podporucznika Ludowego Wojska Polskiego, w 1970 zdegradowany do stopnia szeregowca.
W 1959 wyjechał do Izraela w wyniku nacisków politycznych, związał się z tamtejszą dyplomacją. Pełnił m.in.