Natalia Brzozowska należy do grona twórców, którzy przyczynili się do poszerzenia języka polskiego filmu dokumentalnego. Jej filmy stanowią przykład odejścia od czysto rejestracyjnej funkcji dokumentu na rzecz form bardziej artystycznych i refleksyjnych. Koncentrowała się na ukazywaniu krajobrazu, pracy oraz codziennego życia, często w sposób odbiegający od dominującego wówczas modelu dokumentu o charakterze informacyjnym lub propagandowym.
Jej dorobek wpisuje się w szerszy proces rozwoju polskiej szkoły dokumentu i poszukiwań formalnych charakterystycznych dla tego okresu.
Styl i tematyka Twórczość Brzozowskiej wyróżniała się eksperymentowaniem z obrazem i dźwiękiem. Reżyserka tworzyła dokumenty o poetyckim charakterze, które przybierały formę wizualnych esejów, łączących refleksję nad rzeczywistością z wyrafinowaną formą artystyczną.
Charakterystyczne dla jej filmów były: liryczna narracja, rozbudowana warstwa wizualna, dynamiczny montaż, skupienie na nastroju i rytmie obrazu.
Dzięki temu jej twórczość wpisuje się w nurt tzw. dokumentu poetyckiego, rozwijanego w polskim kinie w latach 40. i 50. XX wieku.
Twórczość i filmografia Dorobek reżyserski Natalii Brzozowskiej obejmuje krótkometrażowe filmy dokumentalne o zróżnicowanej tematyce.