Po 1945 rozpoczęła działalność w polskiej kinematografii dokumentalnej, realizując filmy oraz materiały dla Polskiej Kroniki Filmowej. Jej twórczość koncentrowała się na tematyce odbudowy kraju, przemian społecznych oraz życia codziennego w Polsce powojennej, zwłaszcza na tzw. Ziemiach Odzyskanych, czy w czasie październikowej odwilży.
W 1949 była przez pięć miesięcy aresztowana pod zarzutem współpracy z niemieckimi władzami okupacyjnymi. 11 sierpnia 1959 została aresztowana pod zarzutem szpiegostwa na rzecz Stanów Zjednoczonych i skazana na 7 lat więzienia. W wyniku amnestii została warunkowo zwolniona 11 listopada 1964. Wydarzenia te przerwały jej karierę zawodową i przyczyniły się do marginalizacji jej dorobku w historii polskiego filmu. W późniejszym okresie pracowała jako sekretarka w Pałacu Młodzieży w Warszawie.
W latach 1936–1938 jej mężem był Michał Pluciński. Pochowana na Cmentarzu Górczyńskim w Poznaniu.
Twórczość Jadwiga Plucińska wyreżyserowała kilkanaście filmów dokumentalnych i reportaży filmowych. Jej dorobek obejmuje głównie krótkie formy realizowane w ramach państwowego systemu produkcji filmowej. Jej twórczość miała charakter kronikarski i edukacyjny, ukazując proces odbudowy kraju oraz zmiany zachodzące w życiu społecznym i gospodarczym Polski po II wojnie światowej.