Na austro-węgierskiej mapie Spezialkarte der österreichisch-ungarischen Monarchie 1:75 000 (1894) potok opisany jest nazwą „Słanica B[ach].”, a na terenie Soli oznaczone jest słone źródło (niem. Salzquelle), które dało mu nazwę. Z kolei na mapach taktycznych Polski 1:100 000 (WIG, 1924-1939) ciek występuje pod nazwą „Sól”. Jeszcze w 1964 r. w „Urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych” widnieje nazwa „Słanica”.
Źródła Solanki znajdują się pod głównym grzbietem Karpat Zachodnich, stanowiącym tu fragment Wielkiego Europejskiego Działu Wodnego, na stokach przełęczy Graniczne, na wysokości ok. 750 m n.p.m. Potok spływa początkowo w kierunku północno-wschodnim, wkrótce jednak wykręca ku południowemu wschodowi. Płynie teraz szeroką doliną, rozdzielającą masyw Rachowca (na północy) od pasemka Oźnej i Kłokocza (na południu), coraz liczniej zabudowaną kolejnymi przysiółkami wsi Sól. Na tym drugim odcinku potok płynie w granicach Żywieckiego Parku Krajobrazowego. Po osiągnięciu przysiółka Waliczki, gdzie zabudowa się wyraźnie zagęszcza, potok zbacza znów ku wschodowi (z niewielkim odchyleniem ku północy). Płynie już wyraźnie wolniej, po czym w Dolnej Soli, na wysokości ok. 530 m n.p.m., łączy się z Czerną, tworząc Sołę.