W nowszych odmianach tego nurtu publicystyka muzyczna zwraca uwagę na „subtelne, linearne aranżacje”, „zaokrąglone brzmienie” oraz oszczędne wykorzystanie wokalu.
Do częściej wskazywanych cech współczesnych nagrań określanych jako modern deep house należą:
gęsty, lecz miękki puls rytmiczny oparty na stopie granej „na cztery”; rozbudowane, ciepłe harmonie i akordy o jazzowym lub soulowym charakterze; bas prowadzący utwór bardziej przez groove niż agresję brzmieniową; oszczędny, często fragmentaryczny wokal lub wokalne sample; większa niż w klasycznym deep house’ie przejrzystość miksu i cyfrowa precyzja produkcji.
W recenzjach i opisach branżowych termin ten bywa łączony również z takimi cechami, jak dubowe akordy, minimalizacja materiału dźwiękowego i skupienie na hipnotycznym rozwoju utworu, a nie na gwałtownych kulminacjach charakterystycznych dla bardziej festiwalowych odmian muzyki elektronicznej.