Wiele państw eksploatuje rodzime UCAV lub importuje takie konstrukcje, a kolejne prowadzą własne programy rozwojowe.
UCAV są wykorzystywane do zadań , obserwacyjnych, wskazywania celów i uderzeń na , a także do długotrwałego patrolowania rejonu działań przed powrotem do bazy. Różnią się od amunicji krążącej i dronów jednokierunkowego ataku, które są konstrukcjami jednorazowego użytku, oraz od nieuzbrojonych dronów rozpoznawczych używanych wyłącznie do obserwacji i gromadzenia informacji.
Postęp technologiczny szybko rozszerza możliwości UCAV, a jednym z głównych kierunków rozwoju są większa autonomia i wykorzystanie sztucznej inteligencji. Część konstrukcji potrafi realizować złożone funkcje, takie jak autonomiczna fuzja danych, identyfikacja celów w czasie rzeczywistym czy dynamiczne przeplanowywanie misji, co zmniejsza obciążenie poznawcze operatorów. Ewolucja ta stanowi istotny element współczesnych działań sieciocentrycznych, w których UCAV są integrowane z innymi platformami bojowymi i rozpoznawczymi. Ważnym kierunkiem rozwoju jest też koncepcja tzw. lojalnego skrzydłowego, czyli bezzałogowca współpracującego z samolotem załogowym. Równolegle trwa rozwój środków przeciwdziałania, obejmujących m.in.