założył szereg stałych powierzchni doświadczalnych w lasach w okolicy Rogowa, gdzie prowadzone były badania nad wpływem trzebieży i prześwietlenia na przyrost sosny i drzewostanów sosnowych.
W okresie II wojny światowej SGGW została zamknięta na skutek decyzji władz okupacyjnych. W tym okresie Jerzy Grochowski pracował jako starszy robotnik w Zarządzie Miejskim m. st. Warszawy oraz angażował się w tajne nauczanie.
Po wyzwoleniu podjął pracę na Wydziale Leśnym reaktywowanej SGGW, gdzie pełnił funkcję dziekana. W 1946 r. został członkiem Państwowej Rady Leśnictwa, której zadaniem była odbudowa polskiego leśnictwa. W tym okresie związał się z Instytutem Badawczym Leśnictwa, gdzie założył Zakład Dendrometrii.
Publikacje (wybór) Dorobek naukowy Jerzego Grochowskiego obejmuje ok. 50 rozpraw naukowych głównie z zakresu dendrometrii i nauki o przyroście drzew i drzewostanów. Do najważniejszych należą:
Nowe metody pomiaru wysokości drzew i drzewostanów Wykładnik kształtu strzały.