Kowalik bahamski (Sitta insularis) – gatunek małego ptaka z rodziny kowalików (Sittidae). Endemit Bahamów; jest krytycznie zagrożony wyginięciem, być może już wymarł.
Taksonomia Po raz pierwszy kowalika bahamskiego opisał amerykański ornitolog James Bond w 1931, nadając mu nazwę Sitta pusilla insularis, czyli uznając go za podgatunek występującego we wschodniej połowie Stanów Zjednoczonych kowalika malutkiego (S. pusilla). Jako miejsce pozyskania holotypu autor wskazał wyspę Wielka Bahama. Na podstawie kilku badań z dwóch pierwszych dekad XXI wieku takson ten został podniesiony do rangi gatunku i tak go obecnie klasyfikują wiodące ornitologiczne autorytety. Za odrębny gatunek uznano go na podstawie różnic w upierzeniu, długości dzioba i skrzydeł oraz głosu.
Morfologia Długość ciała wynosi około 10,5 cm, masa ciała 9,8–10,1 g. Dalszy opis dotyczy kowalików malutkich. Kantarek, ciemię, kark i górna część płaszcza mają barwę brązową, w odcieniu czekolady mlecznej. Przez oko przebiega ciemny pas. W górnej części płaszcza obecna jest biaława plamka o zmiennych cechach. Wierzch ciała wraz z pokrywami skrzydłowymi mniejszymi są szaroniebieskie. Podobną barwę wykazują środkowe sterówki, u nasady jaśniejsze, niekiedy też białawe wzdłuż stosin.