odnosił się też do wcześniejszych wielkich poetów i nie szczędził krytycznych uwag swoim poprzednikom, takim jak Ariwara no Narihira.

Jeden jego wiersz został zamieszczony w antologii Ogura hyakunin-isshu, skompilowanej w XIII wieku przez Fujiwarę Teikę.

Twórczość Oprócz redakcji Kokin wakashū i zamieszczonego tam wstępu, najważniejszym dziełem Tsurayukiego jest Pamiętnik z Tosy (Tosa nikki). Tsurayuki, ukrywając swoje autorstwo i podając się za kobietę, opisuje swój powrót w 935 roku do Kioto z prowincji Tosa, gdzie był namiestnikiem.

Pamiętnik z Tosy został napisany hiraganą w czasie, kiedy sylabariusz ten używany był głównie przez kobiety, mężczyźni zaś woleli posługiwać się znakami chińskimi. Tsurayuki wybrał jednak tę metodę, ponieważ głównym tematem Pamiętnika nie jest sama podróż, lecz smutek, jakiego autor doznał po stracie swojej córki w Tosa. Na początku swojego utworu Tsurayuki nie wspomina o śmierci córki i opisuje podróż w sposób częściowo komiczny, częściowo poważny. Pamiętnik z Tosy jest najstarszym istniejącym pamiętnikiem, napisanym kaną, uznawanym za utwór w wyjątkowo dobrym stylu. Wywarł on duży wpływ na sposób pisania późniejszych dzienników.