W pierwszym kwartale 1651 do komputu koronnego została powołana chorągiew pancerna starosty lubelskiego Jerzego Ossolińskiego, której etat ustalono na 200 koni.
W pierwszej połowie 1655 Rzeczpospolita przygotowywała się do odparcia szwedzkiej agresji. Sejmiki wojewódzkie, a także sejm nadzwyczajny uchwaliły podatki i nakazały zwiększenie liczebności sił zbrojnych. W drugim kwartale roku, w składzie komputu znajdowało się 86 chorągwi kozackich (pancernych) – w sumie 8039 koni. Jedną z nich była chorągiew starosty piotrkowskiego Jerzego Ossolińskiego licząca w 1656 roku 200 koni.
Z dniem 1 stycznia 1659 podkomorzy podolski Hieronim Lanckoroński przejął szefostwo chorągwi od starosty piotrkowskiego Jerzego z Tęczyna Ossolińskiego.
Zrujnowana prowadzeniem walk na kilku frontach w latach 50. XVII wieku Rzeczypospolita podjęła jeszcze jeden wysiłek i wystawiła siły zbrojne liczące około 60 000 koni i porcji. Przygotowania czynione w 1660 do kampanii przeciw Rosji cechowało tworzenie wielu nowych jednostek. W kompucie wojsk koronnych z 1660 występowała 115 konna chorągiew pancerna podkomorzego podolskiego Hieronima Lanckorońskiego