Funkcję tę piastował do 1998. Powrócił na nią po krótkiej przerwie w 2001. Tym razem na czele izby niższej stał do 2008. Pozostaje najdłużej piastującym to stanowisko od czasu proklamowania niepodległości Republiki w 1946. Pozostawił po sobie bogaty dorobek legislacyjny w postaci przeszło 200 ustaw. Był jednym z twórców programu umożliwiającego transfery pieniężne z zagranicy, kluczowego dla Filipińczyków utrzymywanych przez pozostających w diasporze krewnych. Poza aktywnością publiczną znany był również jako publicysta. Ceniony przez komentatorów za dążenie do kompromisu, przez pewien czas negocjował również w imieniu rządu z kilkoma grupami zbrojnymi, w tym z maoistowską Nową Armią Ludową.
Doczekał się sześciorga dzieci. Zmarł 10 lutego 2026.
Przypisy
Kategoria:Filipińscy parlamentarzyści Kategoria:Filipińscy dziennikarze Kategoria:Urodzeni w 1936 Kategoria:Zmarli w 2026