Przed rozpoczęciem operacji Barbarossa w czerwcu 1941 roku, każdej dywizji Wehrmachtu przydzielono od 200 do 300 furmanek z koniami panjeferd, w celu zwiększenia mobilności. Dziennie na froncie wschodnim mogły pokonywać do 150 kilometrów nie odczuwając zmęczenia. Były mało podatne na choroby i zimą mogły przebywać na zewnątrz. Były niewybredne pokarmowo, żywiąc się między innymi jęczmieniem, kukurydzą i korą drzew. Ze względu na krótkie nogi mogły kłusować maksymalnie 10 kilometrów na godzinę, przenosić ładunki o maksymalnej wadze 75 kilogramów i ciągnąć maksymalnie do 150 kilogramów.
Literatura Relacje z wojen światowych często wspominają o koniach panjeferd i ciągniętych przez nie wozach panjewagen. Koń stał się bohaterem książki wspomnieniowej „Iwan, das Panjepferd” autorstwa Heinza Buchholza, urodzonego w 1931 roku. W książce Buchholz opowiada o swoich przeżyciach podczas ucieczki z Prus Wschodnich przed Armią Czerwoną w 1944 roku.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Kuce Kategoria:Wyrażenia niemieckie Kategoria:Front wschodni (II wojna światowa)