Mazda rozwijała silniki Wankla przystosowane do spalania wodoru. Zaletą wykorzystania silników spalinowych (tłokowych i Wankla) jest niższy koszt dostosowania produkcji w porównaniu z całkowicie nowymi układami napędowymi. Klasyczne technologie mogą też być wykorzystywane tam, gdzie ogniwa paliwowe – zwłaszcza PEMFC – wymagają dodatkowych strategii rozruchu i ochrony w temperaturach ujemnych (m.in. z powodu zamarzania wody produktowej w stosie, co może utrudniać rozruch i powodować degradację struktur porowatych).W 1990 elektryczny pojazd solarny przerobiono na napęd wodorowy z wykorzystaniem czterosuwowego silnika Honda GX110 o pojemności 107 cm³. Badania obejmowały straty w łańcuchu konwersji: słońce → energia elektryczna → elektroliza → magazynowanie → silnik → przeniesienie napędu → koła. W porównaniu z wersją akumulatorowo-elektryczną układ wodorowy miał niższą sprawność całego systemu (około 4× niższą przy jeździe ustalonej oraz około 10× niższą przy częściowym obciążeniu), ale przy tej samej masie magazynu energii (30 kg) zapewniał większy zasięg: 50–90 km dla akumulatorów kwasowo-ołowiowych wobec 165 km dla 30 kg stalowych butli wodorowych (przy stałej prędkości ok. 45 km/h);