Już w młodości Einhellinger przejawiał pasję do natury, roślin i zwierząt, a także zainteresowania artystyczne i językowe. Podczas tras koncertowych, które zaprowadziły go do wielu krajów na całym świecie, regularnie kolekcjonował rośliny, które identyfikował po powrocie do Monachium i często uwieczniał na akwarelach. Okolice Monachium służyły również jako miejsce badań przyrody. Einhellinger zyskał również sławę jako ornitolog, dokonując między innymi pierwszych obserwacji wąsatki (1959), rzadkiego gatunku skowronka (1963) oraz drugiego niemieckiego stwierdzenia rzadkiego gatunku biegusa (1958). Jego pierwsze badania w dziedzinie mykologii zostały opublikowane w pracach nad grzybami grądów w okolicach Monachium, na wrzosowiskach Garching, na zalewiskach Izary i wrzosowisku Murnau. Jednak jednym z jego najważniejszych dzieł była monografia o gatunkach gołąbków z Bawarii, zilustrowana przez Helgę Marxmüller. Einhellinger opisał w niej szereg nowych gatunków i podgatunków gołąbków.
Przy nazwach naukowych utworzonych przez niego taksonów standardowo dodawany jest skrót jego nazwiska Einhell. (zobacz: lista skrótów nazwisk botaników i mykologów).
Przypisy
Kategoria:Artyści związani z Monachium Kategoria:Ludzie urodzeni w Monachium Kategoria:Niemieccy jeńcy wojenni w niewoli brytyjskiej w II wojnie światowej Kategoria:Niemieccy mykolodzy Kategoria:Niemieccy skrzypkowie Kategoria:Urodzeni w 1913 Kategoria:Zmarli w 1999