Nowy murowany pałac zaczęto budować w 1752 roku, miał on pełnić funkcję letniej rezydencji księcia. Założenie pałacowo-pałacowe z centralnie położoną rezydencją zaprojektował architekt Georg Ludwig Schirmeister (1716–1784). Za wzór posłużyło miasto Karlsruhe z promienisto-koncentrycznym układem urbanistycznym, które należało do rodu księcia, od niego zresztą miejscowość została nazwana Carlsruhe (co można przełożyć jako: oaza spokoju Karola). Pałac budowano w latach 1752–1757, osiem oficyn wzniesiono w latach 1749–1757, przy nich znajdowały się mniejsze place z bramami, które wychodziły na ulice. Dwie z nich pozostawały stale zamknięte, a pozostałe były zamieszkałe. W miejsce palisad i fosy zbudowano niski mur ozdobiony lampami i wazami. Na południe od rezydencji założono park pałacowy, składający się z: ogrodu francuskiego (założonego około 1760 roku) oraz ogród angielski (powstałego z inicjatywy Eugeniusza Fryderyka Wirtemberskiego w latach 1780–1790). Pałac spłonął w 1798 roku, odbudową zajął się mistrz budowlany Carl Johann Leyser, uczeń Langhansa (zob. Carl Gotthard Langhans, Carl Ferdinand Langhans).