Etykietowanie w formie (ang. in-mould labelling, IML) – technologia stosowana w przetwórstwie tworzyw sztucznych, polegająca na umieszczeniu etykiety (nazywanej w literaturze również filmem lub overlayem) wewnątrz formy wtryskowej lub rozdmuchowej bezpośrednio przed procesem formowania detalu. W rezultacie etykieta zostaje trwale zintegrowana ze ścianką produktu, tworząc jednolitą powierzchnię. Metoda ta jest powszechnie wykorzystywana w produkcji opakowań, m.in. dla przemysłu spożywczego (np. pojemniki na lody, jogurty), chemicznego (np. wiadra na farby), a także artykułów gospodarstwa domowego (np. zastawa stołowa z melaminy).
Historia rozwoju Technologia IML została po raz pierwszy zastosowana komercyjnie w Stanach Zjednoczonych we wczesnych latach 70. XX wieku. Za jedno z pierwszych dużych wdrożeń uważa się współpracę firm Owens-Illinois i Procter & Gamble przy produkcji butelek szamponu Head & Shoulders. Początkowo w procesie wykorzystywano głównie etykiety papierowe, jednak wraz z rozwojem technologii i rosnącym naciskiem na recykling, dominującym materiałem stała się folia polipropylenowa (PP). Umożliwiło to tworzenie opakowań monomateriałowych, co ułatwia proces ich późniejszego przetwarzania .