W 1860 roku, będąc już podpułkownikiem (niem. Oberstleutnant), powrócił do służby liniowej i stanął na czele 27. Pułku Piechoty. Rok później awansował na pułkownika (niem. Oberst). W trakcie powstania styczniowego otrzymał stanowisko przedstawiciela Królestwa Prus w kwaterze głównej oddziałów rosyjskich tłumiących powstanie w Warszawie. Na czas wojny duńskiej został szefem sztabu gen. Augusta von Wedera z siedzibą w Poznaniu. W 1865 roku został członkiem Królewskiego Gabinetu Wojennego oraz otrzymał stopień generała majora (niem. Generalmajor), a pod koniec roku został również szefem Wydziału Spraw Personalnych Ministerstwa Wojny. W trakcie wojny prusko-austriackiej przeybwał w Wielkiej Kwaterze Głównej i uczestniczył w bitwie pod Sadową.
Przed wybuchem wojny z Francją awansował na generała porucznika (niem. Generalleutnant) i powierzono mu obowiązki dowódcy 17. Dywizji Piechoty. Na jej czele walczył między innymi w bitwie pod Le Mans. W 1871 roku został szefem Cesarskiego Gabinetu Wojennego. Rok później objął dowództwo nad 19. Dywizją. Od 1873 pełnił obowiązki generała-głównodowodzącego IX Korpusu Armijnego. Dwa lata później został zatwierdzony na tym stanowisku z awansem na generała piechoty (niem. General der Infanterie) oraz z mianowany szefem 27. Pułku Piechoty.