Po powstaniu styczniowym 1863–1864 przebywał na emigracji, początkowo we Francji, gdzie publikował na łamach francuskiej prasy, a następnie na przełomie 1867 i 1868 przybył do Hiszpanii. Podczas pobytu w Madrycie przyjaźnił się z poetą – , którego wiersze: „Balada de Polonia” i „Dolor de dolores” przetłumaczył na język polski. W 1873 roku uzyskał hiszpańskie obywatelstwo. Dzięki wsparciu we wrześniu 1868 został zastępcą redaktora naczelnego oraz redaktorem działu wiadomości zagranicznych w oficjalnym organie prasowym rządu – dziennikiem , w którym pracował do 1877 w międzyczasie zostając redaktorem naczelnym. W 1877 był redaktorem naczelnym magazynu „Cronica de la Guerra” (późn. „Cronica Universal Ilustrada”). Podczas pobytu w Hiszpanii współpracował również z dziennikiem i z . Na łamach prasy, Leonard głównie relacjonował sytuację polityczną w Europie Środkowo-Wschodniej, w tym na ziemiach polskich. W latach 1878–1881 był profesorem historii i literatury narodów słowiańskich w Institución Libre de Enseñanza, gdzie wykładał również literaturę francuską.