W 1542 roku władająca tymi ziemiami , księżna Brunszwiku-Getyngi-Calenbergu, wprowadziła na nich reformację, a przez następne lata klasztor wahał się między katolicyzmem a luteranizmem. Ostatecznie klasztor przestał funkcjonować w roku 1672, a godność opata Bursfelde przyznawano odtąd jedynie jako tytuł honorowy. W 1722 roku skrzydło klasztorne przekształcono w dwór. W 1828 roku opatem został profesor teologii , odtąd tytuł ten nadawany jest profesorom z Wydziału Teologicznego Uniwersytetu w Getyndze.
W 1846 roku wschodnią i zachodnią część kościoła klasztornego oddzielono od siebie ścianą, wschodnią część przekształcono w kościół parafialny, a zachodnią wykorzystywano jako stodołę. Zburzono wówczas południowe i wschodnie skrzydło klasztorne, a materiałów rozbiórkowych użyto do budowy przegrody między dwiema częściami kościoła.
W 1901 roku cesarz Wilhelm II Hohenzollern zainicjował przebudowę kościoła w stylu neoromańskim. Odbudowano wówczas wieże kościelne. W 1957 roku odsłonięto malowidła w kościele wschodnim, a w 1974 roku zachodniej części świątyni przywrócono funkcję sakralną. W 1993 roku we wschodniej części zainstalowano grupę Ukrzyżowania z 1457 roku.
Galeria
Przypisy
Kategoria:Hann. Münden Kategoria:Obiekty sakralne w Dolnej Saksonii Kategoria:Dawne klasztory benedyktyńskie Kategoria:Klasztory benedyktyńskie w Niemczech Kategoria:Zabytkowe klasztory w Niemczech Kategoria:Architektura romańska w Niemczech