Widowiska tego rodzaju miały również wymiar polityczny i propagandowy, ponieważ organizatorzy poprzez ich rozmach demonstrowali bogactwo oraz potęgę państwa. Szczególną popularnością cieszyły się venationes, czyli polowania na dzikie zwierzęta organizowane na arenach. Jednym z najbardziej spektakularnych wydarzeń były igrzyska zorganizowane przez Pompejusza w 55 roku p.n.e., podczas których wystawiono m.in. około dwudziestu słoni; ich śmierć wywołała wśród części publiczności współczucieMetropolitan Museum of Art, Roman Games: Playing with Animals. Tragedia renesansowa i klasycystyczna Tragedia regularna i nieregularna
Tragedia regularna W średniowieczu zanikła tradycja gatunkowa tragedii, choć samo pojęcie było znane. Elementy tragiczne znalazły wyraz w średniowiecznych misteriach. W odniesieniu do form dramatycznych termin „tragedia” pojawił się ponownie w końcu XV w. Dramaturgia renesansowa przyniosła rozkwit twórczości tragicznej i powrót do wzorców starożytnych, przy czym były to nie tyle wzorce greckie, ile senekańskie. Powstały dość liczne komentarze do Poetyki Arystotelesa, które przyniosły konwencjonalizację arystotelesowskich zasad teoretycznych. Do najbardziej znanych należy zasada trzech jedności ukształtowana na podstawie przekształcenia myśli Arystotelesa przez manierystyczną poetykę włoską.