W tym czasie założył rodzinę (latem 1868 roku poślubił Charlotte Emilie Theodore Lorenz, z którą miał czterech synów i cztery córki).
Po założeniu w Akwizgranie szkoły politechnicznej dla ówczesnej pruskiej prowincji nadreńskiej, Intze został sprowadzony do nowej instytucji jako wykładowca inżynierii budowlanej i hydrotechniki. W roku jej otwarcia, 1870, Intze został mianowany profesorem w wieku 27 lat. W latach 70. XIX wieku zaprojektował swoje pierwsze budynki fabryczne w Akwizgranie, w tym dla fabryki sukna Lochner i fabryki sukna Ritz & Vogel. Chociaż później otrzymał nominacje na politechniki w Brunszwiku, Berlinie i Monachium, pozostał w Akwizgranie aż do śmierci.
W 1877 roku Intze z Carlem Heinzerlingiem opublikowali powszechnie używany podręcznik dla inżynierów i architektów, który doczekał się sześciu wydań przed jego śmiercią. W latach 1875–1892, jako architekt uniwersytecki, odpowiadał za rozbudowę Uniwersytetu RWTH w Akwizgranie.
Intze jednocześnie pracował jako niezależny inżynier, aby utrzymać ścisły związek między teorią a praktyką. W obu dziedzinach radził sobie z ogromnym obciążeniem pracą. Wciąż w pełni zaangażowany w życie zawodowe, jesienią 1904 roku poważnie zachorował.