Organizację tę założył amerykański architekt i badacz , który w ten sposób zapoczątkował międzynarodowy nurt badań łączący neuronaukę z projektowaniem środowiska zbudowanego. Celem ANFA jest promowanie badań nad tym, jak przestrzenie architektoniczne wpływają na reakcje mózgu i doświadczenia ludzi.
W literaturze naukowej termin neuroarchitektura zaczął być stosowany w kontekście interdyscyplinarnych badań dopiero w pierwszej dekadzie XXI wieku, łącząc neuronaukę, psychologię środowiskową i tradycyjne projektowanie architektoniczne. Badania te wykorzystywały coraz częściej narzędzia neuroobrazowania i metody behawioralne, co pozwoliło na empiryczne studia wpływu bodźców architektonicznych na aktywność mózgu i procesy poznawcze.
Znaczące prace badawcze W 1984 roku Ulrich opublikował badanie, które wykazało, że pacjenci szpitalni z widokiem na drzewa potrzebowali mniej lekarstw przeciwbólowych i krócej pozostawali w szpitalu niż ci, którzy patrzyli na białą ścianę. Badanie to stało się ważnym precedensem dla badań neurobiologicznych nad architekturą.
Następnie, badania z użyciem funkcjonalnego rezonansu magnetycznego i EEG wykazały, że:
Hałas powyżej 65 decybeli zwiększa poziom kortyzolu i zaburza regenerację psychofizyczną.