Po uzyskaniu zgody osmańskiego rządu oraz sułtana Abdülhamida II 6 stycznia 1906 roku w miejscu zniszczonych synagog Mayor i Pulya w dzielnicy rozpoczęto budowę nowego, kamiennego domu modlitwy – Wielkiej Synagogi ( – Kal Kadosz ha-Gadol). Budynek w stylu neomauretańskim, inspirowany synagogą Tempelgasse w Wiedniu, zaprojektował francuski architekt France Depré, a koszt jej budowy wyniósł 1200 złotych monet. Składający się z trzech budynków obiekt o łącznej powierzchni 2746 m² oddano do użytku w kwietniu 1909 roku, w przeddzień święta Pesach. Synagoga mogła pomieścić do 1200 wiernych i była uznawana za największą na Bałkanach i trzecią co do wielkości w Europie.
thumb|left|Wnętrze wyremontowanej synagogi (2023) Ostatnie nabożeństwo w synagodze zostało odprawione w 1969 roku, a w 1983 roku została opuszczona. Większość społeczności żydowskiej opuściła miasto, a miejscowa gmina wyznaniowa została rozwiązana. Popadający w ruinę budynek przejęła w 1995 roku Generalna Dyrekcja Fundacji ().