Projekt ciągłego pieca pierścieniowego opracował w latach 50. XIX wieku Friedrich Eduard Hoffmann, inżynier budowlany związany z Berlinem. W 1858 roku uzyskał w Prusach i Austrii patent na „okrągły piec do ciągłego wypału wszelkiego rodzaju cegieł, wyrobów ceramicznych, wapna, kredy i materiałów podobnych”. W 1858 roku uruchomiono pierwszy piec według jego systemu w Scholwinie (obecnie Skolwin, dzielnica Szczecina), wówczas na terenie Prus.
Nowy typ pieca stanowił istotną innowację względem stosowanych dotąd pieców komorowych i tzw. pieców butelkowych, które pracowały w cyklu okresowym: załadunek, wypał, wychłodzenie i rozładunek. W piecu Hoffmanna proces wypału stał się ciągły, a ciepło spalin i gorących wyrobów zaczęto systematycznie odzyskiwać do wstępnego podgrzewania wsadu i powietrza do spalania, co według późniejszych analiz pozwalało na znaczną poprawę sprawności energetycznej w stosunku do ówczesnych pieców komorowych.