Sprzedaż duńskich zakładów norwesko-brazylijskiej Vest Busscar nie wpłynęła na dalszą produkcję modelu. Ta trwała do grudnia 2002 r. Decyzją koncernu Scania, linie produkcyjne OmniLine trafiły do estońskiego BaltCoach. Lokalny montaż modelu odbywał się również w Petersburgu, gdzie w 2005 r został wprowadzony do oferty w Rosji, również w wersji z 310-konnym silnikiem, z możliwością połączenia ze skrzynią manualną lub automatyczną. OmniLine doczekało się kilku modernizacji, w tym zmiany podwozia na serię K. Zmiana platformy wpłynęła na gamę pojazdu, odtąd OmniLine był dostępny w trzech wersjach długościowych: 10,8, 12 i 12,7 m, i wysokościach podłogi - 860 i 970 mm. Modernizacja przeprowadzona w 2005 r objęła stylistykę pojazdu, która wedle słów dyrektora rozwoju rodziny Omni Larsa Junga, "przybrała bardziej autokarowego kształtu (z uwagi na stosowanie w ruchu czarterowym)". Nowy 9-litrowy silnik spełniający normę Euro 4 został umiejscowiony pionowo. Zainstalowano nowy, ulepszony system gaśniczy i zaoferowano klientom możliwość montażu tzw. "czarnej skrzynki" spełniającej podobne zadania, co odpowiedniki stosowane w samolotach - rejestrowało wszelkie zdarzenia dziejące się w pojeździe w przeciągu ostatnich 30 minut. W 2006 r zbudowano 64 pojazdy. Model zyskał popularność w Danii, Włoszech, Francji, Niemczech, Polsce i Norwegii.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Scania OmniLine · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.