Jednocześnie studiował na Wydziale Ekonomii Uniwersytetu Gdańskiego.
W roku 1963 został promowany na stopień podporucznika marynarki, otrzymał przydział służbowy jako żołnierz zawodowy pełniąc służbę na okrętach Marynarki Wojennej. W roku 1968 podczas wypadków studenckich i wydarzeń marcowych przyniósł na okręt i rozpropagował wśród załogi ulotki protestujących studentów domagających się w kraju i na uczelni swobód obywatelskich. Od przełożonych otrzymał ostrzeżenie, ale nie został dyscyplinarnie zwolniony z wojska. 21 lipca 1970 r. kpt. mar. Bolesław Hutyra został dowódcą zbiornikowca paliwowego Z–8 projektu B199 w 45 dPJP z 3 FO, którym był do grudnia 1970 r..
W roku 1970 podczas wydarzeń grudniowych będąc w stopniu kapitana marynarki opowiedział się przeciwko represjom i użycia broni w stosunku do robotników. W sztabie Marynarki Wojennej w Gdyni podczas odprawy służbowej dowódców okrętów kapitan marynarki Bolesław Hutyra na znak protestu rzucił czapką oficerską na podłogę, zdjął oficerski pas i wypowiedział pamiętne słowa: Wstydzę się, że tu jestem. Kapitanowi Hutyrze groziło postępowanie w sądzie. Dowódca dywizjonu kmdr por. Franciszek Wróbel nakazał mu udać się do izby chorych na badanie, po czym Hutyra trafił do 7 Szpitala Marynarki Wojennej w Gdańsku-Oliwie, unikając w ten sposób kary za swój czyn.