Amerykanka liczyła na debiut olimpijski już w ramach igrzysk w Barcelonie, ostatecznie nie zakwalifikowała się na tę imprezę sportową. W 1995 roku zajęła 9. miejsce na mistrzostwach kraju, dzięki temu wywalczyła awans na próbę przedolimpijską (rozgrywaną przed igrzyskami w Atlancie), w której zajęła 10. miejsce – zbyt dalekie, by znaleźć się w składzie Stanów Zjednoczonych na te igrzyska. W 1997 roku przeniosła się do Eugene, by trenować w celu poprawy wyników osiąganych w biegu na 1500 m. Podczas tych treningów doznała poważnej kontuzji, wskutek której musiała zawiesić starty na dwa lata. W tejże konkurencji udało się jej zdobyć złoty medal igrzysk panamerykańskich w Winnipeg, jak również na światowym czempionacie w Sewilli wejść do finału i zająć 10. miejsce.
Runyan brała udział w igrzyskach olimpijskich w Sydney. W ich ramach wystąpiła w finale biegu na 1500 m, który ukończyła z czasem 4:08,30 na 8. miejscu, choć prowadziła ona po przebiegnięciu pierwszych 400 m. Swym występem sprawiła, że została pierwszą w historii sportsmenką ze Stanów Zjednoczonych, która zaliczyła start zarówno na zwykłych letnich igrzyskach olimpijskich, jak również na igrzyskach paralimpijskich.