W efekcie tzw. ustawy sukcesyjnej księcia Bolesława Krzywoustego ziemie polskie uległy na 150 lat pogłębiającemu się rozbiciu dzielnicowemu. Próby ponownego zjednoczenia zaczęto podejmować pod koniec XIII w., a ostatecznie zostały one uwieńczone koronacją Władysława Łokietka w 1320 r. Dynastia Piastów wygasła po śmierci jego syna – Kazimierza Wielkiego w 1370 r., który nie pozostawił prawowitego następcy. Rządy w Polsce przejęli Andegawenowie (Ludwik Węgierski i Jadwiga), a następnie – poprzez ślub Jadwigi z wielkim księciem litewskim Władysławem Jagiełłą – królowie z dynastii Jagiellonów.
W 1569 r. Korona Królestwa Polskiego na mocy unii lubelskiej, zawartej z Wielkim Księstwem Litewskim utworzyła Rzeczpospolitą Obojga Narodów, którą od 1573 r. rządzili władcy powoływani drogą wolnej elekcji. Państwo to było jednym z największych terytorialnie organizmów politycznych Europy. Po pokoju z Carstwem Rosyjskim, zawartym w Polanowie w 1634 r., osiągnęło powierzchnię 990 tys. km². W tym okresie w Rzeczypospolitej wykształcił się swoisty system polityczny, oparty na dominacji liczniejszej niż w innych krajach europejskich szlachty i systemie rządów parlamentarnych. Złoty wiek państwa przypadł na okres rządów ostatnich Jagiellonów.