Według danych kościelnych w 1785 roku miała 114 mieszkańców, natomiast metryki józefińskie wykazały tu pod koniec XVIII wieku 28 poddanych (10 półrolników 7 zagrodników i 11 komorników) Spis galicyjski z 1900 roku wymieniał w Dąbrowie Rzeczyckiej 50 domów i 293 mieszkańców, w tym 13 Żydów. W drugiej połowie XIX wieku tutejsza gmina prowadziła własną kasę zapomogowo-pożyczkową, dysponującą w 1896 roku kapitałem 1809 zł. W 1909 roku gmina uruchomiła szkółkę zimową zatrudniając nauczyciela opłacanego w zbożu. Dwa lata później zaczęła już funkcjonować 1-klasowa szkoła etatowa z nauczycielem Adamem Gorczycą. W okresie międzywojennym jej kierownikiem był Józef Iżycki.
W czasie działań wojennych w latach 1914–1915, w Dąbrowie Rzeczyckiej zniszczonych zostało kilkanaście gospodarstw. Przed I wojną światową powstały tu 3 tartaki parowe. Największy założył w 1910 roku Zygmunt Szmalawski. Produkował dla firmy krakowskiej „Saja Gutter – Handel drzewem”. W 1919 roku uruchomiła go Centrala – Państwowe Zakłady Drzewne Rozwadów – Kępa. Po pożarze został odbudowany naprzeciwko dworca kolejowego w Kępie Rzeczyckiej. Stał się wówczas własnością żydowskiej rodziny Liebeshindów i nazywany był popularnie „Leplówką”.