3.
Braniewska garbarnia podlegała pod utworzone w 1945 roku Zjednoczenie Przemysłu Garbarskiego Okręgu Gdańsko-Mazurskiego, obejmujące 3 województwa: mazurskie, gdańskie i szczecińskie. Ponieważ region obejmował wielką ilość małych zakładów garbarskich z okresu przedwojennego, które znajdowały się w wielu małych miasteczkach, Zjednoczenie Skórzane przystąpiło do likwidacji mniejszych zakładów, przenosząc produkcję do większych. Proces upaństwowienia zakładów i komasacji produkcji miał w założeniach socjalistycznej gospodarki uzyskanie większej rentowności zakładów i podwyższenie jakości produkcji. Zjednoczenie Okręgu Gdańsko-Mazurskiego postanowiło wytypować po jednym wielkim zakładzie do odbudowy w każdym województwie. W ten sposób zorganizowano w północnej Polsce 3 wielkie garbarnie – w województwie mazurskim wybór padł właśnie na BraniewoSprawozdanie z akcji odbudowy i zagospodarowania wybrzeża morskiego za 1946 rok, Gdańsk 1946, s. 30–31Reorganizacja w przemyśle skórzanym, Dziennik Bałtycki, 19 września 1947, nr 257, s. 5.