Po II wojnie światowej Karol Siciński urządził pracownię konserwatorską w kamienicy, prowadził w niej prace nad odbudową Kazimierza Dolnego po zniszczeniach wojennych. Budynek został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych 31 stycznia 1967 roku (nr rej. A/154 z 31 stycznia 1967). Remont generalny przeprowadzono ponownie w latach 70. XX wieku, została wówczas przywrócona pierwotna forma fasady. Konserwacja samej fasady została ponadto wykonana w latach 1994–1995 i w 2006 roku.
Kamienica była siedzibą Muzeum Regionalnego od 1964 roku, a następnie Muzeum Nadwiślańskiego w Kazimierzu Dolnym od 1987 roku. W budynku mieści się oddział „Kamienica Celejowska” Muzeum Nadwiślańskiego, w którym zgromadzono zbiory dotyczące artystów związanych z Kazimierzem Dolnym; wystawa stała znajduje się na pierwszym piętrze, wstęp jest płatny, w środy zwiedzanie jest darmowe.
Nazywano ją kamienicą Czarną z uwagi na niegdysiejszą ciemną barwę tynku, a także „Pod Świętym Bartłomiejem” z uwagi na obecność figury tego świętego na fasadzie, jak również kamienicą Chomickich.
Wizerunek kamienicy namalował m.in. Kazimierz Stronczyński w technice akwareli, Leon Wyczółkowski, czy Michał Elwiro Andriolli.