Miejscowość założona została na prawie polskim. W 1267 odnotowano zamek (łac. castrum), który we wsi Dubin należącej do komesa Szczedrzyka zbudował książę wielkopolski Bolesław Pobożny. W 1271 jako kasztelan odnotowany został Ziemięta, a w 1278 kasztelan Jan. Zamek ten odnotował w połowie XV wieku polski kronikarz Jan Długosz. Budowla już wówczas była w ruinie.
W 1284 książę wielkopolski Przemysł II zezwolił komesowi Szczepanowi kasztelanowi krobieńskiemu na przeniesienie należących do niego wsi na prawo niemieckie. Odnotowano Śląskowo ze źrebem Rozkochowo, Osiek, Domasławice, Podrzecze, Górkę, Świny oraz Dubin jako miejsce gdzie on lub jego następcy mogą założyć miasto. Książę nadał jemu oraz jego dziedzinom immunitet ekonomiczny i sądowy. Prawa miejskie nie zostały jednak wówczas zrealizowane.
W 1382 właścicielem był Szczedrzyk Dupieński. W 1393 Miczko (Mikołaj) Struś z [de Teczyna, na Śląsku, toczył proces ze Szczedrzykiem Dupieńskim vel Konarskim, Przybysławem z Konar koło Miejskiej Górki], braćmi Marcinem oraz Ubyszkiem z Dubina o 200 grzywien. W latach 1427–1446 właścicielem wsi był Jan z Dupina. W 1446 zapisał on swojemu bratankowi Pakoszowi z Kołaczkowie trzecią część miasta Dubin jaki miał odziedziczyć po śmierci swojej oraz jego żony Małgorzaty.