W latach 1928–1931 pracował jako urzędnik magistratu w Mławie, a następnie został kierownikiem administracyjnym Instytutu Oświaty Pracowniczej w Warszawie (1931–1939). W czasie okupacji niemieckiej przebywał w Warszawie. Prowadził własny sklep i angażował się w pracę konspiracyjną. Po zajęciu prawobrzeżnej części Warszawy przez Armię Czerwoną we wrześniu 1944 przedostał się do Lublina i zgłosił do służby w resorcie spraw zagranicznych Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego. Delegowany do dyspozycji Pełnomocnika Rządu Tymczasowego RP na Prusy Wschodnie w Białymstoku, został mianowany zastępcą głównego przedstawiciela PKWN ds. ewakuacji ludności niepolskiej na terytorium Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej (22 września 1944 – 31 marca 1945).
9 kwietnia 1945 otrzymał nominację od Pełnomocnika Rządu RP w Białymstoku na stanowisko starosty powiatu giżyckiego. Pisemną rezygnację ze stanowiska ze względów zdrowotnych złożył wojewodzie olsztyńskiemu 6 września 1947. Z dniem 31 sierpnia 1947 został odwołany ze stanowiska dekretem Ministerstwa Ziem Odzyskanych z 28 września 1947.