Tradycyjnie za najstarsze zachowane chashitsu uważa się wnętrze Dōjinsai w pawilonie Tōgudō, stanowiącym część Srebrnego Pawilonu, chociaż historycy architektury argumentują, że nie był to pokój herbaciany, ale gabinet (shoin). Popularne przekonanie, iż Dōjinsai było przeznaczone do picia herbaty wzmocniło odkrycie pozostałości zagłębionego w podłogę paleniska. W rzeczywistości w ceremonii herbaty w stylu shoin nie wykształcił się jeszcze odrębny pokój herbaciany i shoin były jedynie pomieszczeniami, w których okazjonalnie pito herbatę. Herbata nie była przygotowywana w pomieszczeniu, gdzie znajdowali się goście, ale obok, i „była to zasadnicza różnica w porównaniu z późniejszą ścieżką herbaty”.
Pokój herbaciany, jako wariant pokoju w stylu shoin, pojawił się w XVI wieku. Pokoje herbaciane zawsze posiadały alkowę, służącą do wystawiania wiszących zwojów i kompozycji kwiatowych (ikebana), w niektórych natomiast nie było stolika pisarskiego albo półek, albo jednego i drugiego. Czasem w pokoju herbacianym znajdowały się dodatkowe urządzenia, takie jak małe, wpuszczone w podłogę palenisko, na którym podczas ceremonii podgrzewano czajniki.