batalionu 350 Pułku.
Walki trwały przez kolejne pięć dni, ale Niemcy, pomimo posiłków wezwanych z frontu adriatyckiego i pomocy uzyskanej również od sił Republiki Salò, zostali ponownie odparci z dużymi stratami. Walki toczone przez brygadę partyzancką u boku armii amerykańskiej były epizodem o dużym znaczeniu propagandowym w czasie wyzwalania Włoch spod okupacji niemiecko-faszystowskiej. Po bitwie 350 Pułk 88 Dywizji przyjął nazwę „Mount Battaglia”.
3 października oddziały amerykańskiej 88 Dywizji na Monte Battaglia zostały zluzowane przez brytyjską 1 Brygadę Gwardii Walijskiej, która do 11 października stawiała czoła ostatnim niemieckim atakom. Walki były wyjątkowo krwawe, jednak ofiary ludzkie, wynoszące ponad 2000 zabitych po stronie alianckiej, były częściowo daremne: pomimo faktu, że kontrolowanie Monte Battaglia otwierało drogę do doliny Padu, natarcie aliantów zostało wstrzymane z przyczyn militarnych i politycznych aż do wiosny następnego roku.
W wyniku długotrwałych walk i intensywnego użycia artylerii pozostałości twierdzy na Monte Battaglia zostały doszczętnie zniszczone: pozostał jedynie trzon wieży i odnoga muru miejskiego, który zawalił się tuż po wojnie.
Ostateczna ofensywa aliantów we Włoszech rozpoczęła się w kwietniu 1945 roku.