W taki sposób Sparta stworzyła koalicję militarną (symmachię) „Lacedemończyków i ich sprzymierzeńców”. W państwach, w których obalono tyranię, a które następnie wchodziły w skład Związku Peloponeskiego, do władzy często dochodziły prospartańskie oligarchie. Kierownicze stanowisko Sparty na Płw. Peloponeskim nie było jednak pewne, póki nie dowiodła swojej wyższości nad Argos, bowiem ta zadała jej wcześniej bolesną klęskę pod Hysiaj i od tego momentu rosła w siłę. Do ponownej konfrontacji doszło w roku 546; początkowo pełnoprawną bitwę miała zastąpić walka dwóch oddziałów po 300 hoplitów każdy, lecz jako że obie strony równocześnie przypisywały sobie zwycięstwo, do ogólnej bitwy ostatecznie i tak doszło doszło, i zwyciężyła ją Sparta. Zagrożenie ze strony Argos na jakiś czas zostało zniwelowane.
Argos w latach 546–495 p.n.e. Po klęsce w bitwie ze Spartanami aspiracje Argejczyków do tytułu hegemona na Peloponezie osłabły. Odtąd zaczęli oni nosić krótkie włosy na znak żałoby, podczas gdy Spartanie swoje zapuszczali w geście triumfu. Potęga tej polis odżyła dopiero w ostatnim dziesięcioleciu VI wieku. Wiadome jest, że w tym czasie Sykion skasował wprowadzone przez Klejstenesa przydomki fyl, które były obraźliwe dla tego miasta.