Judyta I jest pierwszym obrazem Klimta, w którym artysta sięgnął po temat biblijny. Jednak kobiet na obrazie nie jest bohaterką, która dokonuje zabójstwa wrogiego wodza w walce o ocalenie swojego miasta. Żaden element kompozycji nie sugeruje przebiegu zabójstwa Holofernesa ani motywów, jakie kierowały Judytą. Obraz jest wizerunkiem zmysłowej uwodzicielki, która wiedziona seksualnym pożądaniem doprowadza mężczyznę do zguby, po czym ponownie staje się bierna. Równocześnie wyraz twarzy Judyty nie budzi wątpliwości, iż dokonała ona zabójstwa z zimną krwią, jest świadoma swojej siły i dumna z popełnionego czynu.
Bezpośrednio po publicznej prezentacji obrazu krytycy interpretowali dzieło jako wizerunek uwodzicielki o zagadkowej, choć tłumionej energii. W ukazanej kobiecie rozpoznawano wizerunek współczesnej, wyzwolonej mieszkanki Wiednia. Felix Salten w recenzji pisałA. M. O'Connor, Złota dama. Niezwykła opowieść o arcydziele Gustawa Klimta, portrecie Adeli Bloch-Bauer, Wydawnictwo WAB, Warszawa 2012, s. 88-89., iż bohaterka obrazu to